Doğal Seleksiyon - Bir Resim Bir Hikaye

Doğal Seleksiyon

Ayağındaki ayakkabının zeminde oluşturduğu her tınının farkında olarak yürüdü yolda, belki de bunu bilerek adımlarını daha da sert attı, yüzündeki ifadeden bir an bile şaşmadı, durmadı, gözbebeklerini hareket ettirmedi; sadece yürüdü. Siyah takım elbise giyiyordu. Her hava koşulunu göre sıcak ya da serin tutan türden bir şeydi. Otoritesi arkasında yürüyen üç adamdan rahatlıkla anlaşılabiliyordu. Saçlarını sola doğru özenle taramış, hiçbir şey sürmemişti. Gözleri gece kadar karanlıktı ancak gecenin ortasındaki ay kadar da parlaktı. Beyaz gömleğinin üzerindeki koyu lacivert kravatını düzeltirken hafifçe durdu.

Az kaldı.

Düşünceler kafasından yavaşça geçti gitti. Onları komik ya da eğlenceli bulduğu için dudağının sol tarafını hafifçe kaldırarak sırıttı. Planlarını gözden geçiriyordu kafasından. Her şey tamamdı, ayarlamalar yapılmıştı. Artık son noktadaydı.

Yakında bitecek ve yeniden başlayacak.

“Efendim,” dedi sağdaki koridordan çıkan adam. Saygıyla eğilip selam verdikten sonra devam etti. “emrettiğiniz üzere onu getirdik, odanızda sizi bekliyor.”

Hiçbir şey demedi. Sadece zeminde tınıları oluşturmaya devam ederek odasına doğru yöneldi. Bu binadan helikopteriyle çekip gitmeden önce yapması gereken son bir iş daha vardı.

Odaya girdi. Açık kahverengi ahşaplarla donatılmış, geri kalan noktaları cam objelerle süslenmiş muhteşem bir odaydı. Masasını dört yıl önce özel olarak yaptırtmıştı. Elle yapılan masa şimdilerde yapımı on-on beş dakika sürenlerin aksine tam dört ay sürmüştü. Her parçası özenle seçilmiş, dünyanın çeşitli yerlerindeki ağaçlardan, kullanılacağı noktadaki amaca hizmet etmek için yontulmuş ve ona has bir cilalama yapılmıştı. Bu ve bunun gibi onlarca ahşap ile camdan oluşan koleksiyon…

Yazık olacak.

Düşüncelerine hakim olamayarak gözlerini odasında gezdirdi. Başlayacak yeni düzende buraya bir şey olmamasını umuyordu ancak tehlikenin de farkındaydı. Ancak fark etmezdi; yeni düzende bunun gibi onlarca masa yaptırtabilirdi.

“Sen daha gitmedin mi,” dedi odanın ortasında elleri arkadan bağlı şekilde oturan adam. Siyah takım elbiseli adamdan daha genç duruyordu. Ama onun saçları dökülmüştü. Gözleri özenle hazırlanmış bir zeytin çekirdeği gibi orijinal bir kahverengiydi; kahverengi ve mat.

“Gideceğim ama ben yokken birisinin buraya bakması lazımdı,” dedi siyah takım elbiseli adam. Çok konuşmazdı.

“Beni burada bırakamazsın, ben senin gibi bir korkak değilim, bırak beni!” diye gürledi bağlı adam. Odanın camından güneşin son pırıltıları yansıyordu. Bulutlar sanki yeryüzüne inmişlerdi. Kalabalık şehrin görüntüsü göz yoruyordu ancak sesinden bir fısıltı dahi içeri geçemiyordu.

“Üzgünüm, seni dışarı bırakamam.”

             “Sen bir katilsin.”

             “Doğal seleksiyon nedir, bilir misin?” dedi siyah takım elbiseli adam. Cevabını beklemeden de anlatmaya devam etti. “Doğa belirli zaman aralıklarında yaşayanlardan arasından zayıfları eler. Böylece ortamda sadece güçlü olanlar kalır. Aslında bu şefkattir,  çünkü doğa elemezse, güçlüler zayıfları illa ki ezer.”

              Cama doğru yürüdü ve ceketinin cebinden bir sigara çıkartıp yavaşça yaktı. Her alışkanlığına dur deyip kendisine yön verebilmişti ancak bu camın önüne geldiğinde, bu manzaraya karşı sigarasına sarılmasına bir türlü engel olamıyordu. 

                “Ben de burada bir doğal seleksiyon yaratıyorum. Çünkü bu şehir artık miladını doldurdu. Süresi bitti, ömrü tükendi. Herkes değil, sadece zayıflar yok olacak. Güçlüler de daha güçlü olacak. Aslında bu şehri yüceltiyorum, dünyaya hükmetme gücü veriyorum, anlamıyor musun?”

“Dünyaya hükmetmekmiş. Madem doğal bir seleksiyon, sen neden kaçıyorsun, yeterince güçlü olduğunu inanıyorsan, burada kal ve doğanın seni seçip seçmeyeceğini gör. Ama göremezsin, çünkü bu lanet olası bir doğal seleksiyon değil, bu cinayet!” sandalyede oturan adam kıpırdanmaya başladı. Arkasına dönüp camın önünde sigara içen siyah takım elbiseli adama bakmak istiyordu.

“Doğa, bu elemeleri yapmam için beni seçmişken, durup da burada güçlülüğümü test edecek değilim. Hem zayıf olsaydım zaten ben seçilemezdim. Başka şehirlerde de elemeler yapmak için ayarlamalar yapmam lazım.”

“Bu lanet şeyi dünyanın başka yerlerine de mi yapacaksın!”

“Tabi ki,” dedi sakince. Arından sigarasını yere atıp ayakkabısıyla ezerken adama döndü. Gözleri kesişene kadar yavaşça yürüdü. Bu odanın zemini koridor gibi değildi, öyle sesler çıkmıyordu. “küçük kardeşim,” dedi.

“Ben senin kardeşim değilim,” diye çıkıştı elleri bağlı adam.

“Bende senin gibi birisinin kardeşim olmasından rahatsızlık duyuyorum ancak doğa böyle istemiş, kardeşim. Sen ve ben beraber çalışabilseydik bütün dünyaya hükmedebilirdik, fakat sen bana karşı durmayı seçtin, ben de tek başıma bütün dünyaya hükmederim.” Dudağının solu yine hafifçe yukarı kalktı.

Adamlarından birisiyle göz teması kurdu ve kardeşini işaret etti. Adam da hemen bir bantla elleri bağlı adamın ağzını bağladı. Fazla zaman harcayamazdı; güneş neredeyse batmıştı. Başlayacaktı.

Sonunda.

Düşünceleri onu keyiflendirmeye devam ediyordu. Arkasını döndü ve ahşap zeminde ilerleyerek kapıya yaklaştı. Adamları onun için kapıyı aralarken o kardeşine son birkaç cümle söylemek için arkasını döndü.

“İki saat içinde başlayacak küçük kardeşim. Sıfır noktasındasın, burada kimse sana zarar veremez. Ancak ellerin bağlı, bu da senin seleksiyonun olacak. Ölmeden önce kurtul. Birazcık aklın varsa bu binada ölmeden yaşayabileceğin kadar imkanları kullanırsın. On yıl sonra geri geldiğimde beni öldürmeye çalışmaya devam edebilirsin.”

Kapıya yöneldi ancak tam çıkacakken son bir şey daha söylemek için döndü; “Sıfır noktasından çıkacak olursan yirmi beş kilometre yarı çapta fazla dolaşmanı tavsiye etmem.”

Gitti. Elleri bağlı adam odada tek başına kaldı. Dakikalar sonra havalanan bir helikopterin sesini duydu. Güneş tamamen gitmiş, hava kararmıştı. O hala sandalyede elleri bağlı bir şekilde oturuyordu. Abisinin yaptığı şeyi düşündü, yirmi beş kilometre çarı çap; bu, bu şehir için milyonlar demekti. Fakat buradan kurtulsa bile yapabileceği çok şey kalmamıştı. Artık her şey ırmakların arasındaki kalabalık şehirde yaşayan o insanların elindeydi; doğal seleksiyon başlamıştı.  

Tepe Şehir - Bir Resim Bir Hikaye

Tepe Şehir’in üzerindeki bir siyah bulut beyaz ve pembelere savaş açtı aniden. Beyazlar ve pembeler öylesine uzun zamandır oradaydılar ki, siyah bir bulutun geleceği ihtimalini dahi göz önünde bulundurmamışlardı; ancak geldi. Büyük bir savaş başlattı. Teker teker pembeleri sonra da beyazları yendi, artık neredeyse hepsi siyahtı…

Özenli ellerde dövülmüş zırhının içinde şehrin kapısından çıkan adama bir asker eşlik ediyordu. Asker korkmuştu, hem de fazlaca korkmuştu. Önlerinde uzanan üç yüz binlik orduya karşı yürüyeceklerdi, her ne kadar aralarında bir anlaşma olsa da, karşılarındaki adam Kral Josep’di; sahtekâr kral. Ama asker atını hafifçe ileri doğru yürütürken önünde ilerleyen adama, kendi kralına baktı; şimdiye kadar gördüğü en büyük dehaya, savaş harikası adama, ona güveniyordu.

Arkalarında iki atlı daha çıktı kapıdan. Karşılarında da sadece cinsel organları örtülmüş, elleri birbirine zincirlerle kelepçelenmiş, vücutlarından günlerce, haftalarca, aylarca işkence edildiği belli tutsaklar duruyordu. Birkaç saat önce bir haber mektubuyla yazmıştı bunları Kral Josep;

“Tutsaklar iyi niyetimizin hediyesi olsun. Hediyemiz size ulaştığında siz de bizlere bir barış konuşması hediye edin, savaş kansız olsun.”

Kısa ve net. Şimdi de tutsaklar gelmişti işte. Kral Josep ile en önde giden atlı adam konuşacaktı. Tepe Şehir’in bahar zamanıydı ancak gökyüzü isyan eder gibi karalara bağlamış, gözyaşlarını tutamamış, yağdırıyordu.

“Haydi” dedi genç atlı. Arkasındaki üç asker de onu izlediler. Tutsaklar içeri girdi, kapılar mühürlendi. Bu konuşmanın sonucunun iyi bitmesi gibi bir ihtimal yoktu çünkü genç adam Kral Josep’i çok ama çok iyi tanıyordu.

Kendisi hükme geçtikten sonra Tepe Şehir’e büyük su depoları kurdurtmuştu, çünkü bir gün şehre giren suyun zehirleneceğini adı gibi biliyordu. Bozulmaz yiyeceklerden stokları vardı. Genç adam akıllıydı, o olmasaydı şehir çoktan düşerdi. Bu yüzden onu takip ediyorlardı, ona güveniyorlardı.

Yürüyüş sessiz oldu. Yavaşça gittiler. Önlerindeki krallarını takip ettiler. Her adımlarında düşman da atlarıyla yavaşça geliyordu. Önce onlar orta noktaya geldiler. Genç kral ve adamları varana kadar Kral Josep’in adamları sadece üstü kapalı olan bir tente kurmuş ve içerisine bir masa, iki sandalye koymuşlardı bile.

Kral Josep kendi sandalyesinde oturuyordu. Genç kral yeteri kadar yaklaşınca durdu ve atından indi. O sırada gökyüzü bir şimşek çatı, çok geçmeden gürledi; fırtına yakındı. Askerlerine döndü ve “Ne olursa olsun, plana sadık kalırsak çocuklarımız yaşar, unutmayın.” dedi. Onlar da sadece minnettarlık, korku ve güvenle boyunlarını eğdiler. Kralları onlar için en iyisini bilirdi.

Genç kral yağmurun azizliğiyle ıslanan toprağa basarak tenteye doğru yürüdü ve kendisine ayrılan sandalyeye oturdu. Yakın çevrede sadece ikisi vardı. O da üç adamıyla gelmişti ancak üçü de uzaktaydı; en az genç kralınki kadar.

“Teklifimi kabul ettiğiniz için çok teşekkür ederim, Sayın Kral,” dedi Kral Josep iğneleyici bir tavırla. Miğferini çıkarttığı için yüzünün her kıvrımı, özellikle pis bir şekilde sırıtan dudakları en ince ayrıntısına kadar seçilebiliyordu. Gök bir kez daha gürledi.

“Ben de sizin gibi kan dökülmesi taraftarı değilim, Kral Josep,”

“Ah, lütfen bana böyle mi sesleneceksin cidden?” Hala sırıtıyordu. Genç kralın kalbini, zayıflığını vurmaya çalışıyordu.

“Sahtekâr Kral adından hoşlanmazsınız sanmıştın ancak dilerseniz öyle hitap edebilirim,” dedi genç kral da onun girişimini boşa çıkartarak. Ama yine de kalbi acımıştı.

Bu sözleri Kral Josep’in yüzünün ekşimesine neden oldu. Anlaşılan genç kral kararlı bir şekilde gelmişti. “Öyleyse,” dedi ellerini masaya koyarak Kral Josep. “Şehri teslim edin, istediğiniz kişilerin üçüncü halkada yaşamasına izin vereceğim. Bizim halkımızla eşit haklara sahip olacaklar ve geri kalanlar da güvenli bir şekilde buradan geçebilecekler.”

Genç kral gülümsedi. “Hiç değişmemişsin,” dedi. “Şehri teslim etmek filan yok, bunu sen de benim kadar net biliyorsun. Tepe Şehir nesiller boyunca teslim olmadı, olmayacaktır.”

Kral Josep duymayı beklediği bir şeyi duymuştu. Önceden tanıştıklarını gösteren ilk sinyali vermişti genç kral. “Sana ne oldu Tiyejo?” dedi yarı çaresiz yarı alayla. Çünkü karşısında oturan adam onun tanıdığı adam değildi.

“Benim adım Semruk, Tiyejo değil,” dedi genç Kral.

“Pekala, Semruk olsun. Sonuçta benim bile akıl edemeyeceğim bir hileyle ajanlık için gönderildiğin yerde kral oldun. Artık şehri kendi insanlarına teslim edebilirsin, görevini başarıyla yerine getirdin, ödülün çok büyük olacak.”

“Görev mi? Beni kendi insanlarım dediğim insanlar zar zor nefes alır vaziyette buraya terk ettiğinde ele geçirmeye çalıştığın bu şehrin insanları bana yardım etti. Ben onlara, aynen benim beynimi yıkadığınız gibi kötülükler yaparken onlar bana güvendi. Ve ben değiştim, Tiyejo gitti, o ajan gitti. Semruk geldi.”

“Saçmalamayı bırak ve görevini yerine getir be adam,” Kral Josep sinirlenmeye başladı. Aslında böyle olmasını beklemediğinden değil ancak bilmek başka, yaşamak başkaydı sonuçta.

“Benim şartlarım. Bütün ordunu buradan çek götür ben de askerlerinin tamamına yakınını yok ettikten sonra ticaret yollarına yasaklar koyarak sizi açlıktan öldürmeyeyim.”

“Ben buradan çekilmezsem, siz açlıktan ölürsünüz.”

“Son yıllarda Tepe Şehir’de onlarca depo yapıldı, ajanların artık eskisi kadar iyi çalışmıyor anlaşılan.”

“Daha çok suikastçılara önem vermeye başladım,” dedi ve Semruk’un arkasındaki askerlerine baktı. En arkadaki atlı kılıcını çektiği gibi önce birine sonra da ötekine saplamıştı. Ardından hızla tenteye geldi ve atından inip kılıcını Kral Josep’e sundu. Semruk ağzı açık bir şekilde olanları izliyordu. Sahtekar Kral yine yapmıştı yapacağını. Anlaşılan buradan sağ çıkamayacaktı.

Kral Josep askere gitmesini emrettikten sonra Semruk’a döndü. “Görüyorsun ya, yanında getirecek üç tane askerin üçüne de güvenemiyorken o şehre nasıl güvenebiliyorsun. Şart koşmaya halin yok. Tecrübelerin, yaşın benim yarım bile değil. Bu görüşmenin sonucu ne olursa olsun sen tek parça şehrine geri döneceksin ancak tek parça oradan çıkman bu sorunun cevabına bağlı, şehri teslim ediyor musun?”

Derin bir sessizlik oldu. Semruk ne yapacağını şaşırmıştı. O haklıydı, nasıl güvenebilirdi. Ama belki de blöf yapıyordu. Bu da onun bir taktiği sayılırdı. Belki de yapmıyordu.

Şimşek çaktı… Gök gürledi…

Semruk kendisine kızdı. Blöf ya da değil, onca şeyden ihanet düşünülemez bir şeydi. Kararı netti ve net kalmalıydı. “Asla,” dedi. Ayağa kalktı ve sağanak yağmurun altındaki atına doğru yürüdü. Atına bindikten sonra arkasına döndü ve hala masada oturak krala baktı.

“O gün beni buraya gönderip, terk ettiğin için teşekkür ederim baba,” dedi. Sonra şehrine doğru gitti. Ona güvenen, onu büyüten ve onu var eden şehrine doğru.

Yıkımın Sonrası - Bir Resim Bir Hikaye

Yıkımın Sonrası

     Büyük kısmı kararmış göğe yükselen dumandan çıkan parçacıklar burnumun etrafında döndükçe kaşınma ve gıdıklanma hissi içimi sardı. Aslında uzundur bir kara parçasına böylesine yakın durmuyordum, belki de bu tip karalara has kalıntıları yadırgamaya başlamıştım. Benim işim denizdeydi, çünkü Büyük Aldatmaca'dan sonra bana göre en temiz ve yaşanılası kalan yer denizdi.

     Büyük Aldatmaca'ya inandığımız günlerde evimde oturan sıradan, basit bir çocuktum. Babam işten eve gelmişti ve her çarşamba akşamı gibi bana bademli çikolata getirmişti. salı günleri portakal suyu, pazartesi günleri de kremalı ve çikolata kaplı bisküvi getirirdi, haftanın diğer günlerindeyse hiç bir şey getirmezdi. O gün de yemeğimizi yemek için masanın etrafında toplaşmıştık, ben henüz yediydim. Annem her zamanki gibi bademli çikolata gününe benim normalde yemeyeceğim yemeklerden birini yapmıştı, böylece çikolatamı yemek için tabağımı bitirmem gerektiğinden onun istediği oluyordu. Bazen babamla annemin bunu bilerek yaptıklarını düşünsem de çikolatamı aldıktan sonrası beni pek ilgilendirmiyordu.

     Neyse, yemeğimizi yavaşça kaşıklamaya başladığımızda haberleri açmıştık. Herhangi bir kanal, sıradan akşam haberleri ve dünya gündemi. Dedim ya, yediydim, o zamanı hatırlamıyorum haberlerden ne duyduk, ama babamla annem duydukları gibi korkmuşlardı. Çünkü bir yüksek düzey yetkilisinin kaçırılması söz konusuydu ve bu kaçırılma iyi bir şekilde değil, kaçırılanın cesedinin bulunmasıyla sonuçlanmıştı. İşin kötü tarafı da olayın taraflarının halihazırda gergin olan iki ülke arasında olmasıydı. Bu durum da savaş başlatmıştı; yıllardır gerçekten sıcak sıcak yaşanmayan o savaş kelimesi yıllar sonra; ikinci dünya savaşının ardından neredeyse 80 yıl sonra orada patlak vermişti. Yedisindeki bir çocuk olan ben için pek bir şey ifade etmiyordu bu bana fakat annemin ve babamın telaşı dahi bana yetiyordu. 

     Çok sonralardan öğrendim; aslında bizim ülkemiz o öldürülme olayında değilmiş ama bizim aramızın iyi olduğu bir ülke dahilmiş olaya. Sonrasında zaten zincirleme bir restleşmeler ve askeri harekatlar, uçaklar, silahlar... Belki de hafızam net kayıtlara o yıllarda başladı, çünkü şuan dahi gözlerimi kapayınca her ayrıntı orada duruyor. Açınca ise, daha güzel mi kötü mü olduğuna karar veremediğim yıkımın sonrasındaki bir dünya bana merhaba diyor.

     Savaş orada başladıktan sonra büyük silahlar -hani bu dünyası yıkıma sürükleyen tipten- piyasaya çıkmadan hemen önce en baştaki o iki devlet ittifak oldu. İş işten geçtikten sonra anlaşıldı ki aslında ölüm olayı tamamen bir tezgahmış. Yani dünyayı savaşa sürüklemek için bir aldatmaca yapmışlar; Büyük Aldatmaca.
     Yine de hesaba katmadıkları bir şey oldu. Ummadıkları ülkelerin, ummadıkları silah hazırlıkları vardı ve kullandılar. Çünkü kaybedecek bir şeyleri yoktu ki, zaten öleceklerdi, onlar da ellerindeki silahı ateşledi. 
     Ve dünya büyük bir yıkım yaşadı. 
     Gerçi hesapladıkları gibi olsaydı da şuan muhtemelen onların kölesi olarak çalışan birisiydim. Ancak şuan özgürce yelken açabilen, ticareti oldukça iyi yapan, yüzü tanınmayan ama adının efsanelerinin kendisine dahi anlatıldığı birisiyim.
     O yedisindeki çocuk çok şey kaybetti süren savaşta; en önemlisi ailesini, çocukluğunu, sıcak yatağını, bademli çikolatasını... Ancak her kayıp yediyi sekiz, sekizi dokuz yaptı. Artık yirmi altıyım. İlk nükleer Atıldığından bu yana on sekize yakın yıl geçti; bunun neredeyse altı yılı sığınaklarda bir dilim ekmeğe muhtaç bir şekildeydi. Ama ben hayatta kalabildim ve bu beni daha da güçlendirdi. Toprakta ayak basmaya yer olup da dışarı çıktığımızda büyük bir isyan oldu ve kendisine Hükumet diyen iş bilmezler, sıradan birer insan oldular. Kimimiz doğuya, kimimiz batıya yürüdü, ben de denize yürüdüm. Hala bazı topraklar adım atılamayacak kadar öldürücü. Çoğu yerde nefes almak da zor ama bence denizde her şey daha kolay.
     Ben Yıkımın Sonrasındaki dünyada yaşayan, tuttuğunu koparan bir gencim. Gemimi limana bağladıktan sonra burnumu kaşıdım ve tahta iskelede yürümeye başladım. Etraf alacakaranlıktı, yani henüz öğle filan olmalıydı. Limanda benimki dahil iki gemi vardı ve biri de yeni ayrılmıştı; çok ziyaret edilen bir yer değildi. Bu yüzden fazla keşfedilmiş bir yer değildi. 
     Sırt çantamı iki koluma geçirdim ve saf bir turistmiş edasıyla artık var olan dünyadaki beş on liman şehirlerinden birine adımlarımı attım. Şehrin derinliklerinde beni bekleyen şeyin kokusunu alabiliyordum, başkasının olmayan şeyin, benim olan şeyin, benim olacak şeyin.